تعارض ميان آنچه هستيم و آنچه مي خواهيم باشيم، هسته مرکزي کشمکش هاي انسان است. در حقيقت، دوگانگي مرکزي ترين کانون تجربه انساني است. زندگي و مرگ، خير و شر، اميد و تسليم، در هر انساني همزيستي دارند و نيروي شان را در تمامي جنبه هاي زندگي ما به کار مي گيرند. اگر شجاعت را مي شناسيم به اين دليل است که با ترس روبه رو شده ايم، اگر مي توانيم صداقت را تشخيص دهيم به اين علت است که با فريبکاري مواجه شده ايم و با اين همه، اغلب ما طبيعت دوگانه مان را انکار مي کنيم يا آن را ناديده مي گيريم.
اگر با اين تصور زندگي کنيم که ما تنها در يک سوي اين دوگانگي قرار داريم - در طيفي محدود از ويژگي هاي انساني - آنگاه ممکن است اين سؤال براي مان پيش آيد که پس چرا بيشتر ما اکنون کاملا از زندگي مان راضي نيستيم. چرا با وجودي که به دانش زيادي دست يافته ايم هنوز نمي توانيم قدرت و شجاعتي داشته باشيم که نيت هاي خيرمان را با تصميماتي قدرتمند عملي سازيم؟ و مهم ترين مسئله اين است که چرا به طور مداوم درگير رفتارهايي مي شويم که برخلاف سيستم ارزشي ما و تمام چيزهايي است که بر آنها پافشاري مي کنيم؟ ما ادعا مي کنيم که دليل چنين مسائلي، زندگي ازمون نشده، بخش تاريک تر خويشتن ما، بخش سايه خويشتن ما - يعني جايي که قدرت غيرارادي مان در آن پنهان شده است - مي باشد. دقيقة در همين نامحتمل ترين مکان ممکن است که ما کليد آشکار شدن قدرت، شادماني و توانايي زندگي بر اساس رؤياهايمان را مي يابيم.
ما شرطي شده ايم تا از بخش سايه زندگي و از بخش سايه خودمان بترسيم. وقتي در حال انديشيدن به افکار تاريک و منفي يا بروز رفتاري که احساس مي کنيم غيرقابل قبول است، مچ خودمان را مي گيريم مانند يک موش خرما فرار مي کنيم، به سوراخ خود برمي گرديم و مخفي مي شويم و اميدوارانه دعا مي کنيم قبل از اينکه از سوراخمان بيرون آييم آن خطر ناپديد شده باشد. چرا چنين مي کنيم؟ چون مي ترسيم که هر چقدر تلاش کنيم هرگز نتوانيم از اين بخش وجودمان فرار کنيم و با وجود اينکه انکار کردن يا سرکوب کردن نيمه تاريک مان هنجار محسوب مي شود، حقيقت صريح اين است که فرار از سايه فقط باعث تشديد قدرت آن مي شود. انکار فقط باعث رنج، عذاب، پشيماني و تسليم بيشتر مي شود. اگر نتوانيم مسئوليت استخراج خرد پنهان در زير سطح خود آگاه ذهن مان را بپذيريم، سايه وجودمان را تسخير مي کند و به جاي اينکه ما کنترل آن را به دست بگيريم، سايه شروع به کنترل ما مي کند و موجب اثر سايه اي مي شود. سپس بخش تاريک وجودمان شروع به تصميم گيري براي ما مي کند و ما را از حق تصميم گيري آگاهانه محروم مي کند، چه اين حق در مورد اين باشد که چه غذايي بخوريم يا چقدر پول خرج کنيم و چه در مورد اين باشد که با چه اعتيادي از پا درآييم. سايه، ما را تحريک مي کند رفتارهايي از ما سر بزند که هرگز تصورش را نمي کرديم و باعث مي شود انرژي حياتي مان را با عاداتي بد و رفتارهايي تکراري زايل کنيم. سايه ما، ما را از بيان کامل خويشتن، سخن گفتن از حقيقت مان و از يک زندگي اصيل باز مي دارد. فقط با پذيرش دوگانگي مان است که مي توانيم خود را از قيد رفتارهايي که به طور بالقوه مي تواند موجب سقوطمان شوند، رها کنيم. اگر ما تمام آنچه هستيم را نپذيريم، مطمئنا اثر سايه ما را غافلگير خواهد کرد.
اثر سايه همه جا هست. شواهد تأثير فراگير سايه در هر بخش زندگي مان قابل مشاهده است. ما در اينترنت مطالبي در مورد آن مي خوانيم، آن را در اخبار شبانگاهي تماشا مي کنيم و مي توانيم آن را در دوستان، خانواده و غريبه هايي که در خيابان مي بينيم، مشاهده کنيم. شايد چشمگيرترين تأثير آن را بتوانيم در افکارمان تشخيص دهيم، در رفتارهاي مان مشاهده کنيم و در تعاملات مان با ديگران احساس کنيم. ما اين نگراني را داريم که اگر بخش تاريک ما آشکار شود، اين تاريکي موجب احساس شرمساري عظيمي در ما شود يا حتي بدتر از آن، يعني بدترين کابوس هاي مان جان بگيرند. ما مي ترسيم به درون مان بنگريم، چون نمي دانيم با نگريستن به آن چه چيزي پيدا خواهيم کرد. پس به جاي آن، سرمان را زير برف پنهان مي کنيم و از روبه رو شدن با بخش سايه مان اجتناب مي کنيم.
اما اين کتاب با در ميان گذاشتن سه ديدگاهي که تغييردهنده زندگي هستند، حقيقتي تازه را آشکار مي کند؛ آنچه که حقيقت رخ مي دهد مغاير با آن چيزي است که از آن واهمه داريم. به جاي شرم احساس شفقت مي کنيم، به جاي خجالت زدگي شجاعت به دست مي آوريم و به جاي محدوديت آزادي را تجربه مي کنيم. اگر سايه ناگشوده باقي بماند، مانند جعبه پاندورا انباشته از رازهايي است که مي ترسيم همه چيزهايي را که دوست داريم و براي مان اهميت دارد، نابود کند. ولي اگر جعبه را بگشاييم، متوجه مي شويم که آنچه درون آن است قدرتي دارد که زندگي مان را به طور بنيادين و مثب