وقتي پاهامو دو طرف لبه ي پشت‌بوم مي ذارم و اين جا مي شينم و از طبقه ي دوازدهم به خيابوناي بوستون نگاه مي‌كنم، نمي تونم به چيزي جز خودكشي فكر كنم.
البته خودكشي خودم نه. اون قدر زندگي‌م رو دوست دارم كه تا آخرين نفس ادامه‌ش بدم.
توجه‌م بيش تر به آدم هاي ديگه‌س و اين كه چه‌جوري سرانجام تصميم مي گيرن به زندگي‌شون  خاتمه بدن. اين كه هيچ از كارشون پشيمون مي شن؟ تو لحظه ي بعد از پريدن و يه ثانيه قبل از تصميم گيري‌شون، بايد ذره اي پشيموني تو اون سقوط آزاد و كوتاه باشه. اين كه وقتي زمين به سمت‌شون يورش مي‌بره، بهش نگاه مي كنن و فكر مي كنن.
‌"لعنتي! ايده‌ي خوبي نبود."