دولت هاي سراسر جهان به صورت فزاينده در حال الکترونيکي شدن هستند. توسعه هاي سريع در زمينه فناوري هاي ديجيتال نظير اينترنت، رسانه هاي اجتماعي، فناوري ها و وسايل موبايل، فناوري هاي هوشمند، و اخيرة، نيز رباتيک و هوش مصنوعي (AI)، دامنه وسيعي از فرصت هاي ابتکاري براي تغيير بنيادي وظايف اصلي، ساختارهاي عمليات، فرايندها، فعاليتها، و روابط با ذي مدخلان بيروني، شامل شهروندان، بيزينسها، و جامعه مدني، را ارايه مي کنند. علاوه بر اين، يک توسعه فناوري به شدت در حال گسترش متأثر از فناوريها و به طور خاص وسايل هوشمند، ايجاد حجم بالاي داده بوده، که به نوبه خود پتانسيل باز اختراع عظيمي براي دول در عصر ديجيتال اضافه مي کند.
دول مختلف از اين فرصت هاي ابتکاري مختلف در عصر ديجيتال استفاده کرده، و در نتيجه، در حال تغيير هستند. باور بسياري اين است که دولت الکترونيک، در مقايسه با گذشته مبتني بر کاغذ، انقلابي، تحول گرا، و نوع کامل جديدي از دولت خواهد بود. همچنين، به نظر مي رسد اين گونه بازاختراع، يعني عقب نماندن از قافله عصر ديجيتال، انتظاري است که شهروندان از دول خويش دارند. به عنوان مثال، اين سوال مطرح است که چرا دولتها مثل شرکتهاي تجاري، از محاسن عصر ديجيتال نظير خريد و بانکداري آنلاين، تهيه مستقيم بليط هواپيما بدون نياز به کارگزار آژانس مسافرتي، استفاده از داده هاي يکپارچه براي اتخاذ تصميمات بهتر، تعامل با شهروندان و بيزينس ها از طريق پلاتفرمهاي رسانه هاي اجتماعي، و استفاده از روبات ها براي فعاليتهاي مکانيکي مختلف استفاده نمي کنند؟ مطالعات صورت گرفته نشان ميدهد که بهره گيري از پتانسيل کامل اصلاحات مرتبط با دولت الکترونيک، در قالب صرفه جويي در هزينه ها و بهبود عمليات، مي تواند تا  ميلياردها دلار در سال ارزش افزوده اقتصادي در سراسر جهان ايجاد کند. متاسفانه، تغيير بنيادي دولت ها با وارد کردن فناوري ها و داده هاي ديجيتال به اين سادگي ظاهري نيست.
در اين کتاب، ماهيت و فضاي يکتاي دولت الکترونيک، که به طور غالب خروجيهاي تغييرات ظرفيت سازي شده توسط فناوري و داده را در بخش عمومي و روابط بيروني شکل ميدهد، مورد کاوش قرار مي گيرد. اگر چه دولتها روابط مهمي با ذينفعان بيروني مختلف نظير سازمانهاي بخش خصوصي دارند، تمرکز عمده در اين کتاب بر روي روابط با شهروندان خواهد بود. در انجام اين کار، عمدتا روابط بين شهروندان و بخشهاي اجرايي دولت، مورد بررسي قرار گرفته، و آثار و تبعات فناوري ها و داده هاي ديجيتال در روابط شهروندان با نمايندگان با احزاب سياسي به تفصيل مطرح نخواهد شد.
در مباحث مطرح شده اين امر را نيز بايد در نظر داشت که دولت الکترونيک به طور کامل از پايه طراحي نمي شود؛ به عبارت ديگر، دولت ها عمليات و فعاليتهاي خويش را براي ريست کردن کامل به عصر ديجيتال، متوقف نمي کنند، بلکه در حين حرکت به سمت فناوري ها و داده هاي جديد، امور روزمره به روال خود پيش مي روند. علاوه بر اين، با توجه به هزينه هاي مرتبط با تغييرات و اقدامات دولت الکترونيک، بسياري از دولت ها در رابطه با انجام پروژه هاي فناوري دولتي مقياس بزرگ که اثري اساسي روي ساختار، وظايف، و روابط بيروني دارند، مقاومت مي کنند. بديهي است که مخاطرات قابل ملاحظه اي در الکترونيکي شدن دولت وجود دارد که، به عنوان مثال، از ديدگاه رهبري سياسي جذاب نيست.
اين نوع موضوعات، محيط پيچيده اي براي دولت ها ايجاد کرده که در آن قرار است الکترونيکي شوند. در اين کتاب، زمينه هاي مختلفي مورد کاوش قرار گرفته که در آنها دولت فناوري هاي ديجيتال و مصارف داده ابتکاري براي تحقق اصلاحات در بخش عمومي را معرفي مي کند. اين موارد شامل تدارک خدمات عمومي، ايجاد شفافيت، هوشمندسازي و ترويج تعاملات مشارکتي و تعاوني عمومي مي شود. در بررسي بيشتر هر يک از اين زمينه ها، افق اصلاحات، نوع و ميزان تغييرات در حال وقوع در سازمانهاي دولتي و در رابطه با شهروندان، و موضوعات و موانع جديد ايجاد شده و به طور خاص تبعات اجتماعي، اخلاقي، دمکراتيک، و دولتي، مطرح خواهد شد.
در همه اين موارد، اهميت اساسي دارد که مشاهده اين تغييرات پيچيده در فضاي دولت الکترونيک و روابط آن با شهروندان، به صورت جامع، عملياتي، و ستبر صورت گيرد. اين امر ان اهميت خاصي برخوردار است، چون اگر بتوان به صورت عمقي به اين دنياي پيچيده دولت الکترونيک نگاه کرد، طرح سوالات مناسب امکان پذير مي شود؛ در نتيجه، راه حل ها و راهبردهاي مناسب براي مديريت اين پيچيدگيها، شناسايي خواهند شد. در بخش دوم اين کتاب  ديدگاههاي مختلف تئوريکي و تحليلي در مورد نقش فناوري ها و داده ها و ميزان سهم آنها در ايجاد تغييرات اجتماعي، مطرح خواهد گرديد. همچنين، ديدگاه غالب مورد استفاده توسط دانشمندان و حرفه اي ها براي مشاهده يا «ديدن» تغ